Wszystko zaczyna się od najmłodszych lat. W jaki sposób stawiliśmy się tym kim jesteśmy teraz? Co miało wpływ na kształtowanie poczucia wartości, sprawczości oraz w jaki sposób pracować z tym co się kiedyś wydarzyło w naszym życiu?
Wewnętrzne dziecko to JA, które od najmłodszych lat zbierało doświadczenia oraz wspomnienia wszystkiego co się wydarzyło. To, w jakim otoczeniu dziecko wzrastało oraz jakie miało zasoby do dyspozycji kształtowało postawy, zachowania oraz sposoby myślenia o sobie oraz wyrażania siebie. Wewnętrzne dziecko może skrywać w sobie najróżniejsze traumy oraz trudne doświadczenia, które nawet dla dorosłego już JA mogą być nadal przerażające i niedostępne.
Współcześni psychologowie dziecięcy utrzymują, że Dziecko ma w sobie coś, co określane jest mianem „zbiornika bliskości” (attachment tank).
Zbiornik ten określa dziecięce poczucie bliskości z rodzicami. Kiedy ten zbiornik jest pełny, dzieci czują się szczęśliwe i bezpieczne. Kiedy jest pusty, wówczas mogą pojawiać się dysfunkcyjne zachowania lub zaburzenia rozwoju. Istotne w relacji Dziecko – rodzic jest więc, aby być uważnym na jego potrzeby aby nie powstawały głębokie deficyty, które mogą wpływać w przyszłości na relację z wewnętrznym dzieckiem.
Jak powstają deficyty? Kiedy dziecko rozwija się w zagrażającym środowisku bez poczucia bezpieczeństwa, akceptacji oraz bezwarunkowej miłości. Wpływ środowiska na rozwój na zasadnicze znaczenie w rozwoju struktury osobowości każdego człowieka. Dzieci krzywdzone muszą wykształcić mechanizmy obronne, które pozwolą im przetrwać trudny okres oraz będą pewnego rodzaju substytutem niezbędnych zasobów. Dorosły, który zamiast zasobów posiada deficyty, a jedynie mechanizmy obronne może prezentować zniekształcone sposoby myślenia o sobie oraz otaczającym go świecie. W takiej sytuacji relacja z wewnętrznym dzieckiem jest zagrożona przeniesieniem tego co było w doświadczeniu dziecięcym na to co aktualnie przeżywa dorosły.
Praca psychoterapeutyczna z wewnętrznym dzieckiem polega m.in. na odkrywaniu doświadczeń wczesnodziecięcych, w tym zasobów i deficytów jakie powstały w tamtym okresie życia. Wgląd oraz praca z mechanizmami obronnymi umożliwia pozbywanie się zniekształceń oraz uelastycznianie wzorców myślenia, jakimi dotąd posługiwał się dorosły. To sposób na odkrywania złożonych cech osobowości oraz wypartych wspomnień, które w sposób istotny mogą zaburzać relacje dorosłego z samym sobą doprowadzając do wewnętrznych konfliktów. Dlatego ważne jest, żeby poznać historię swojego wewnętrznego dziecka i stać się dla niego bardziej uważnym towarzyszem życia. Rozpoznanie własnych deficytów, pozwala na bardziej świadome i efektywne zarządzenie „zbiornikiem bliskości” w życiu dorosłym. Relacja z wewnętrznym dzieckiem polega przede wszystkim na zrozumieniu, akceptacji i poczuciu bezpieczeństwa. To droga do samorealizacji.
Psychoterapia prowadzona w nurcie psychodynamicznym jest narzędziem umożliwiającym łączenie tego co było z tym co aktualne. Analizuje treści nieświadome i wyparte, docierając do wczesnodziecięcych doświadczeń kształtujących dzisiejsze postawy.
Zapraszamy do zapisania się na konsultację psychoterapeutyczną kwalifikującą do psychoterapii w nurcie psychodynamiczny.
